Wij verwonderen ons telkens weer als de processen in ons organisme na commotie opnieuw samenwerken en alles in ons lijf zijn vanzelfsprekende loop hervindt. Nieuw en tegelijkertijd zo vertrouwd!

Velen kennen die ervaring niet meer of zijn zich deze nog maar vagelijk bewust. Zij ervaren hun leven als een 'verloren paradijs', als een wereld die eens vanzelfsprekend was, maar nooit terug zal keren. Een natuurlijke en vanzelfsprekende wijze van zijn waarvan zij - uit schuld en schaamte - hun rechten verspeeld denken te hebben.

Een bijbelverhaal vertelt hoe Adam en Eva uit het paradijs worden verbannen omdat zij de regels van het spel hebben overtreden. Vol schuld- en schaamtegevoelens verlaten zij noodgedwongen dit oord waar zij eens als vanzelfsprekend gelukkig waren, ongeschonden en heel, ongedeeld. Dit epos van een Lost Paradise achtervolgt de westerse mens sedertdien.

De idee van een verloren paradijs zorgt ervoor dat wij onze spanningen liever kwijt zijn dan rijk. Dat wij weerstanden reduceren tot schimmige psychologismen en vertalen in vage fysieke klachten welke we vervolgens behandelen met symtoombestrijding.

We vluchten als het ware weg door van ons lichaam een bastion te maken. Die spanningen confronteren ons met het verlies aan vanzelfsprekendheid en onvermogen om de weg op eigen kracht terug te vinden. Op het hervinden van onszelf, op het bestrijden van dit onvermogen, richt zich de commotionele methode.

lees verder bevrijden »