In vele vergeten hoeken van onze geest, van ons lichaam, in onze relaties, organisaties of sociale omgeving, manifesteert zich altijd wel ergens een eenzame, onevenwichtige spanning die een weg naar buiten zoekt: aan zichzelf overgelaten, veronachtzaamd, dwangmatig op zoek naar (h)erkenning. Sommigen zien deze spanning als een neurose, anderen als een mogelijkheid, een missie, een roeping! Op dat laatste concentreert zich CP.

CP daagt uit door het streven naar het vrij laten en vrij maken van de (eeuwige) spanning in ons. Hierdoor komt energie vrij en ons vermogen om flexibel en naar eigen bevind van zaken te handelen neemt toe (adaptogene capaciteit).

De idee dat mensen pas in beweging zouden komen als zij daar mentaal (psychisch) aan toe zijn, is een naïeve. Deze veronderstelling zet mensen op een verkeerd been. Alsof alleen psychologie het primaat heeft om ons in beweging te zetten. Niet alles zit 'tussen onze oren'.

Spanning manifesteert zich in alles wat beweegt: in onze zenuwen, stofwisseling, weefsels, organen, spieren, bloedsomloop, motoriek, sensualiteit, voorkomen, maar ook in onze dromen en in de manier waarop wij omgaan met seksualiteit, met onze relaties en met de wereld.

Onder grote druk is onze eerste fysiologische reactie er een van bevriezen (freeze). Maar al te vaak wikkelt deze spanning niet meer af en blijven wij in de effecten hiervan onbewust steken. Deze effecten kunnen zich op talloze niveaus uiten, alleen weten we nooit meer precies waar. Zo kan na een tijd de gedachte aan iets verdwijnen, terwijl de fysiologische reactie (stolling/freeze) aanwezig blijft in emoties en angsten, vermoeidheid, onbestemde onlust e.a.

lees verder: avontuur »